Sneeuw

Op 23 september is in Noorwegen de dag net zo lang als de nacht. Dan start er in feite een winterperiode op: de herfst is van zo korte duur dat in drie weken tijd de kleuren van groen, tot geel, oranje en rood veranderen. Dan, na die drie weken, zijn alle blad-bomen vrijwel kaal en is grijs de hoofdkleur aan het worden. Wachtend, op wit. Op de foto rechtsboven (gemaakt 21 oktober 2015) zie je de eerste sneeuw, die een uur later al weer verdwenen was.

Herfst

.

.

Sneeuw

Sneeuw kondigt zich aan. Je voelt het tot in je botten, kou! Je rilt. Ik rilde gisteren te vaak, zonder enige aanwijsbare reden. Vermoedde het dus al. En ja, hoor, vanochtend was het duidelijk, want áls het dan sneeuwt in Noorwegen, in de bergen, dan valt er een enorm pak. Zoveel, dat je in de vroege ochtend wakker wordt van de sneeuwruimers, die over de wegen razen. Door de speciaal hiervoor geplaatste sneeuwstokken aan de rand van de weg weten ze precies waar ze moeten zijn, hoe breed de verborgen weg is. Die sneeuwstokken worden al begin oktober geplaatst. Een speciale vrachtwagen met een speciale machine erop spiest iedere stok perfect de rotsachtige grond in. Elke tien meter.

De sneeuw heeft dit jaar lang op zich laten wachten. De lente was laat, en toen die er was was die veel te heet, leek het zomer, toen werd het zomer maar was het te fris, dan herfst, heel laat, en nu dan, heel laat, winter. Erg labiel weer.

Hier wat foto’s van vandaag. In het midden een foto van de kleinere sneeuwruimer, die ieders inrit, parkeerplaatsen, voetpaden en privé wegen naar boerderijen sneeuwvrij maakt.


PicMonkey Collage_

.

De Zon

Terwijl ik dit schrijf raast er weer een sneeuwruimer langs het huis. Het blijft maar sneeuwen, en dus moet er continue geruimd worden. Ook rondom het huis, anders kun je op een gegeven ogenblik zelfs niet meer weg met de auto, en zelfs lopend kom je nauwelijks verder want je zakt diep weg in een laag van veertig centimeter.

Die laag groeit, gedurende de maanden. Sneeuwstapels ontstaan en groeien, worden enorme heuvels: meters hoog. Sneeuw brengt ook licht. Het wit reflecteert het beetje daglicht dat er nog is, gedurende de donkere maanden: op dit moment is het “dag” om negen uur in de ochtend, en om vier uur gaat het al schemeren. De zon komt momenteel al bijna niet meer boven de berg kam uit. Over enkele weken is de stand van de zon zo laag dat er geen zonnestralen meer zijn die het diepste deel van het dal (Hallingdal) nog kunnen bereiken. Het huis waar ik woon staat in de schaduw van de berg, gedurende die donkere maanden december en januari. Eind Januari komt de zon weer terug, even boven de berg uitreikend, snel al weer ondergaand, na een paar minuten, maar vanaf die dag sterker en sterker wordend, klimmend. Tot aan de langste dag, in juni. Dan is er weer een zonnewende, een soltice.

.

Soltice, Kerstmis en het Innerlijke Licht

In de winter maanden is het heel snel donker. Dit wordt in de dagen naar Kerstmis toe alleen maar erger. Echte totale duisternis, zoals aan de noordpool bijvoorbeeld, in noord Noorwegen, is er hier niet. Het afnemen van uren daglicht duurt tot aan de winter zonnewende, de soltice, de winter soltice, een natuurgebeuren, een kosmisch gebeuren in feite, dat verweven is met heel oude gebruiken, tradities van de oervolkeren, bekend van het paganisme, of heidendom. Dit is weer verweven met het later ontstane Kerstmis, als het feest van Licht, dat schijnt in de Duisternis. De geboorte van Jezus Christus is de komst van het Licht. Vooral in deze dagen, waarin velen het Licht ontnomen is door de aanslagen in Parijs is het naderende Kerstfeest een ondersteunende traditie, tegelijkertijd ook het verlies van dierbaren alleen nog maar sterker doet voelen, juist omdat het een familie traditie is. Het is goed te beseffen dat wij, mensen, allen Licht in ons meedragen, en kunnen verspreiden. Innerlijk Licht dooft niet. Het kan wel in meerdere of mindere mate gedempt worden, zelfs voor onszelf, door wat er zoal gebeurt. Angst, verdriet, zorgen, of zelfs haat, dempen het Licht, maar kunnen het Licht niet voor eeuwig wegnemen.

Meer informatie over “Soltice” is te lezen in mijn post op LinkedIn. Meer  winterfoto’s van de omgeving waar ik woon: hier.

.

Video: Southern Norway, Winter Soltice. De meren en rivieren in de video zijn niet bevroren, zelfs de watervallen stromen volop. Waar ik woon (in de nabijheid van nationaal park Hallingskarvet, centraal tussen Oslo en Bergen, in de bergen, 800 tot 1200 meter boven zeeniveau) zijn de rivieren, meren en watervallen bevroren in hartje winter. De meren kunnen lang bevroren blijven, zelfs tot eind mei, of langer. 

Over Antoinette

Geboren in Nederland in 1948; volgde de opleiding Leraar Basisonderwijs aan de Kweekschool in Veghel, en rondde die af in 1968; via allerlei paden en wegen leidden geestelijke verdiepingen tot een andere visie op zijn en welzijn, en naar een nieuwe taak: de alternatieve gezondheidszorg. Verhuizing naar Noorwegen volgde in 2010.
Dit bericht werd geplaatst in Noorwegen, Winter en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.