Fotocamera

Het was op 20 februari in 2008 dat ik op pad ging voor een wandeling in de omgeving van Uden. Ik woonde er sinds 2003, dichtbij het centrum, tegelijkertijd ook aan de rand, en kon dus snel in het buitengebied zijn.

Mijn nieuwe fotocamera ging met me mee: de Canon Powershot A460. Deze camera was het begin van een ander fototijdperk, voor mij, want er zat geen rolletje in, maar een kaart, met een geheugen. Het is nu 2016, ook februari, en al acht jaren lang gaat dit licht en handzaam, niet al te ingewikkeld cameraatje, ook mijn kameraad, met mij mee, overal naar toe. Ik ben er inmiddels aan verknocht. Het heeft een hoge emotionele waarde. Door al die reizen, maar vooral: het is een cadeau van mijn zoon. Dit is de camera, ditmaal gefotografeerd met mijn mobiele telefoon, ook een eerste ervaring:

CanonPowerShot
Duizenden foto’s heb ik inmiddels met die camera gemaakt, en, hoewel niet zo abnormaal duur als zovele andere cameras, de foto’s zijn nog steeds van goede kwaliteit (voor mij, en wat ik ermee wil) om niet over te willen stappen naar een andere. Zelfs niet eenzelfde, maar dan nieuw. Waarom zou ik? Alles werkt nog steeds perfect. Bovendien: er is een fotoprogramma waarmee ik zelfs niet al te beste opnames toch nog kan verbeteren, dus alles wat scheef staat komt recht, en alles wat te donker is wordt lichter, enzovoorts, enzovoorts. Verder hoef ik geen kunst te produceren, geen hoogstandjes aan macro opnames, laten zien wat ik zie. De belangrijkste foto-lens zit in je ogen, niet in een camera. Maar mijn Canon kan zelfs macro opnamen maken, niet eenvoudig hoor, omdat het weergave scherm erg klein is en mijn ogen zijn niet zo goed meer. Zelfs een bril kan dit niet oplossen. Vaak vallen de foto’s dan ook tegen: niet scherp genoeg, en niet te bewerken met een programma. Dat is het enige minpuntje.

Al die duizenden foto’s zijn opgeslagen op een harde schijf, en vele duizenden zijn ook geupload hier, en hier, en hier. Foto’s gemaakt tijdens wandelingen, vele fietstochten, treinreizen, o.a. naar Frankrijk, via België en Luxemburg, naar Rotterdam, Haarlem, Amsterdam, en tenslotte tijdens vliegreizen naar Noorwegen, op vliegvelden, en de fantastische treinreizen in Noorwegen, waar ik nu woon sinds 2010. Het vastleggen van bewegingen, verplaatsingen, vliegen, door landschappen voort vlieden in een trein of in een auto, dat is echter alleen mogelijk met een filmcamera, en die heb ik in juli van 2008 zelf aangeschaft, ook een Canon.

Terug naar 20 februari 2008. Het was een zonnige dag, namiddag, en de winter was duidelijk verdwenen. Het voorjaar hing in de lucht. Je zag het aan het gras, dat groener begon te worden, je zag het aan het nevelachtige aan de horizon, alsof het opgewarmde vocht in de aarde aan het opstijgen was, en daarmee alles daar, in de verte, een beetje grijzig kleurde. Zelfs de lucht, die daarom niet zuiver blauw was, maar wazig blauw. Dat het voorjaar werd zag je ook aan de bloeiende bomen, zoals de Zwarte els:

.

003

.

Opvallend tijdens het fotograferen (fotograferen maakt je trouwens sowieso bewust van wat je ziet) en het bewerken van de foto’s, zijn de horizontale en vertikale lijnen in de landschappen. Brabant is een samenspel van die lijnen door de ruilverkaveling. Kronkelwegen, of slingerpaden zijn daarom meer uitzondering dan regel. Uden heeft een Slingerpad! Het is heerlijk om daar te fietsen, vanwege de onvoorspelbare bochten, en vooral vanwege de prachtige bossen waar dit pad doorheen slingert.

Op de foto’s in de diaserie zie je bomen soms “uit het lood” staan, dus niet precies vertikaal. Dat komt door de westenwind, die vaak en met kracht aanwezig is. Jonge bomen groeien dus op met die constante druk “uit het lood”, en groeien dus scheef. Niet allemaal. Alleen de zwakke soorten, net als bij de mens. :)

 

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

In de diaserie zijn ook opnames van een iets latere datum dan 20 februari 2008 opgenomen. Er zijn ook bewerkte foto’s bij, zoals je gezien hebt.

En…? Toch niet slecht.

Dank aan Uden, voor alle prácht die het me geboden heeft, dank aan mijn zoon, die me een middel gaf om alles vast te leggen wat ik mooi vond en vind, en dit te delen op een zo eenvoudig manier: geheugenkaart in de computer en downloaden maar….

Over Antoinette

Geboren in Nederland in 1948; volgde de opleiding Leraar Basisonderwijs aan de Kweekschool in Veghel, en rondde die af in 1968; via allerlei paden en wegen leidden geestelijke verdiepingen tot een andere visie op zijn en welzijn, en naar een nieuwe taak: de alternatieve gezondheidszorg. Verhuizing naar Noorwegen volgde in 2010.
Dit bericht werd geplaatst in Natuur, Nederland, Noord Brabant, Reizen, Uden en getagged met , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.