Hol Stasjon

 

Doordat ik een frequente treinreiziger ben, ben ik erg geïnteresseerd geraakt in stations. Je brengt nogal wat tijd door op die plekken, door wachten, soms wel heel erg lang. Tijdens dat gedwongen wachten moet je jezelf bezig zien te houden met iets, en de middelen daartoe zijn zeer beperkt. Nee, ik doe niet mee met vegen over een mobieltje. Dat mezelf bezig houden kan variëren van meditatief kuieren, tot meditatief eten, koffie drinken, of zitten, als je geluk hebt, en rondkijken. Ik ben op deze meditatieve manier van zijn nooit verdwaald in de veelheid der dingen buiten mij, want ik ben en blijf dan gecenterd in mijzelf. Dat spaart heel veel energie, schept enorme rust in mogelijke reis-gekte van bijvoorbeeld uitgevallen treinen, verlate treinen, gedwongen wisselen van perrons, en meer, en brengt mij in een staat van enorm genieten. Een deel van het genieten is al begonnen met het goed voorbereiden van de reis, en vooral uitgerust op stap gaan. 

Ik heb tijdens die wachttijden ook de stations zelf goed kunnen bekijken, niet alleen borden met vertrektijden, restaurantjes of toiletten. Er is, ook al lijkt dit vaak niet zo, goed over de bouw van stations nagedacht, ze moeten natuurlijk vooral efficiënt zijn, daarnaast, vooral aan de buitenkant, vooral fraai en moeten passen bij de omgeving. Meestal, zo blijkt, zijn er beroemde architecten voor gevraagd. Hierbij denk ik natuurlijk aan het centraal station van Amsterdam, ontworpen door Pierre Cuypers, en daarnaast het absoluut mooiste station van Nederland, dat van Haarlem, ontworpen in Art Nouveau stijl door P.J. Mouthaan. Het Utrechtse Hoog Catharijne is, wanneer je er bent, als station onzichtbaar vanwege de enorme, als chaos aanvoelende, stressige drukte, zowel binnen als buiten. De verwaarloosde, donkere, te kleine perrons zijn een domper op de reis. Het kan inmiddels veranderd zijn, ik ben er al lang niet meer geweest.

Hoe anders is het gemoderniseerde station van Luik “Liège-Guillemins“, ontworpen door de wereldberoemde Spaanse architect Santiago Calatrava. Maar goed, dit alles ter inleiding van een verhaal over een rustig stationnetje ergens ver weg in Noorwegen.

.

.

De weg naar Hol Stasjon

Een station dat niet meer in gebruik is, bovendien erg ver van de hoofdweg ligt, en daardoor totaal onzichtbaar en inmiddels vergeten, is het station (stasjon, spreek uit stasjoon) in Hol (spreek uit Hoel), gemeente Hol, Hol Kommune (Kommóene), in Noorwegen. Hol Kommune heeft een station in Geilo (Jéiloo), en niet ver daarvandaan ligt het station van de geemente Ål (Ol). Station Hol ligt daar ongeveer tussenin. Geilo is 25 kilometer van mij vandaan, en Ål eveneens. Station Hol is door de rare ligging, zoals ik al schreef, erg ver van de hoofdweg daardoor geen optie, die mij doet denken dat het jammer is dat dit station geen dienst meer doet. Ik kan me voorstellen dat vooral in de wintermaanden dit station een lastige plek was om te bereiken. Ook het openbaar vervoer met bussen is nu zoveel handiger met Geilo of Ål als bestemming.  De weg naar dat voormalige station is bovendien een B-weg, dus niet erg breed.

Op de kaart hieronder kun je zoeken naar Stasjonsvegen. Het station zelf is met een rode markering aangegeven. Je kunt de kaart vergroten, inzoomen, door op de plus te clicken, en verkleinen, uitzoomen, door op de min te clicken.

.

.

Het riviertje dat ik overstak is de Usta (Spreek uit: Oesta). Het watervalletje dat je ziet stroomt uit in de Usta.

.

De weg volgend naar het station ontdek je dat je dus naar beneden gaat, aanvankelijk, een rivier ligt altijd laag. Daarna ga je weer opwaarts, omhoog. Je passeert diverse mooie vergezichten, en je hoort regelmatig het stromen van water, kleine beekjes, op hun weg naar de Usta, beneden.

.

.

.

Het oude station

Dan arriveer je uiteindelijk bij het eindpunt. Verdergaan kan niet, ook al laten kaarten zien dat er een spoorwegovergang is, want die is er niet. Aan de overkant van het spoor, bij het station, is ook geen weg te zien. Je moet dus, voor de terugweg, dezelfde weg terug.

.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

.

.

Over het station

Het station van Hol is gebouwd in 1911, twee jaar nadat de Bergen-spoorbaan, de Bergensbanen werd geopend. Het werd door de architect Harald Kaas getekend, op basis van technische tekeningen ontwikkeld door architect Paul Due. (Foto) Van Harald Kaas kon ik geen foto vinden.

Paul Due

Due heeft onder meer het station van Haugastøl getekend, en het is o.a. dit wat de basis vormt voor architect Kaas’ technische tekeningen van Hol station. Wanneer het station precies gesloten is staat nergens vermeld. Wanneer je deze namen checkt op wat zij aan kwaliteit herbergen, dan is het onbegrijpelijk dat dit Hol Stasjon er totaal verlaten bij ligt, nutteloos, vergeten. Zo jammer!

.

.

Een nare ervaring

Terwijl ik daar op mijn gemak aan het rondwandelen was en foto’s maakte, kwam er op een gegeven ogenblik een auto met daarin twee mannen heel langzaam het terrein oprijden van Hol Stasjon. De ene naast de chauffeur had een capuchon over zijn hoofd, alsof het koud was, maar het was gewoon warm weer, en hij was bezig met zijn mobiele telefoon, zo leek het. De chauffeur keek mij aan alsof ik een crimineel was. Terwijl ik van hem hetzelfde dacht. Ik was alleen, en in de verste verte was er geen huis te zien, niemand zou me horen als ik het op een schreeuwen zette. Ik hield me groot, en sprak hem correct aan, vroeg, of ik hier wel mocht zijn. Hij antwoordde dat ik niet op het spoor moest gaan lopen. Uiteraard niet. Maar goed, het vijandige week een beetje. Totdat ik zag dat hij het stations-terrein uitreed en de slagboom sloot. Ik voelde me niet op mijn gemak, maar liep door, want een andere optie was er niet. Ik liep aan de zijkant van de slagboom verder, en passeerde de auto. Met angst. Er gebeurde niets. Ik liep rustig (!niet dus) verder, en hoorde dat de auto ook ging rijden. Die passeerde mij, de man keek mij nog aan, en ik hem, recht in zijn ogen, en hij reed door. De hele weg terug was ik alert, bang dat de auto terug zou komen. Er zijn slechts enkele huizen daar waar ik aan had kunnen kloppen.

Toch heb ik nog wat foto’s gemaakt. Dat werd een deel van een komedie, een toneelspel, alsof ik niet bang was. Het ontspande me een beetje.

.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

.

.

Tot slot

Mocht je ooit daar gaan wandelen, wees voorzichtig ivm de Bergensbanen trein die meerdere malen per dag met volle vaart daar het station passeert. Houd kinderen bij je, houd ze vast, blijf op een afstand van de rails, en steek de rails niet over.

In feite is het geen omgeving voor kinderen, voor niemand. Er is niets te zien, het gebouw is verlaten, en alleen voor mensen die geïnteresseerd zijn in oud spul en stations een plek om er toch eens te gaan kijken.

.

.

Over Antoinette

Geboren in Nederland in 1948; volgde de opleiding Leraar Basisonderwijs aan de Kweekschool in Veghel, en rondde die af in 1968; via allerlei paden en wegen leidden geestelijke verdiepingen tot een andere visie op zijn en welzijn, en naar een nieuwe taak: de alternatieve gezondheidszorg. Verhuizing naar Noorwegen volgde in 2010.
Dit bericht werd geplaatst in Noorwegen, Reizen, Travel en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.