Het bos

 

Flickr – Album met 84 foto’s (voor een uitvergroting: click op de foto wanneer je op de flickr website bent)

 

IMG_4896

 

Wanneer ik zou willen, maar vooral durven om door het ijskoude smeltwater van de rivier de Storåne heen te waden zou ik binnen enkele minuten vanuit de plek waar ik woon het bos, de skog, kunnen bereiken. Althans, wanneer die rivier, die in geen enkel opzicht lijkt op de Maas of de Rijn, niet te woest stroomt, en ik niet uit zou glijden over de glibberige rotsblokken die grotendeels onder water liggen. Vooral in het voorjaar, wanneer er gigantische hoeveelheden smeltwater vanaf het enorme bergmassief van Hallingskarvet vrij komen, en ook wanneer er overmatig veel regen valt, gaat de rivier, deze woest en altijd snel stromende watermassa met het geluid van een enorme waterval, buiten haar oevers. Vanuit het bos zoeken allerlei kleine beekjes en stroompjes aansluiting bij het deze rivier, om dan mee verder te gaan, snel, haastig, vallend over rotsen, doch met vreugde, want water, puur schoon gezond water, is dan helemaal in haar element . Voor mijn eigen veiligheid en voor het meeste gemak loop ik  om in het bos te komen, een stuk om, via de brug.

IMG_4935

Foto genomen vanaf de brug over de Storåni. Ik kom van links, vanaf de richting van de zon die op dit moment hier in het westen nog hoog genoeg aan de hemel staat om de bergen verderop nog wat laatste zonnestralen te schenken. Recht vooruit is richting oost, Oslo, vier uren rijden ver weg. Ik vervolg mijn weg naar rechts, om dan weer af te slaan naar een pad rechts, daar, het bos in.

 

Het bos op de foto’s in het album is een minuscuul klein deel van een Noorwegen groot bos. Er is dus geen begin, geen eind, alleen daar waar de kust begint, of de boomgrens, stopt het. Het is niet zo eenvoudig om in Noorwegen te wandelen buiten de paden, indien die er zijn, want die zijn er niet zo veel, en zoja, ook niet zo eenvoudig te vinden. Je moet bovendien een goede hiker zijn, een kompas bij je hebben, om er nog ooit uit te komen. Op sommige plekken moet je bergbeklimmer zijn. Dus, ik houd me aan de gebaande paden, en soms ga ik wel eens een door dieren aangelegd pad in.

IMG_4931

De bomen die in het bos groeien zijn voornamelijk dennen, maar ook sparren, en de vrijwel enige werkelijk vaak voorkomende bladboom is de berk, met heel sporadisch een els, of een lijsterbes. Vooral in de lente ruikt het er sterk naar hars: heerlijk! De onder-begroeiïng is enorm rijk: je ziet er allerlei soorten mossen, grassen, varens, wilde planten, bessenstruikjes. Er stroomt of sijpelt overal water, over rotsen, van rotsen, op rotsen. Druppeltjes worden stroompjes, beekjes, watervallen, of het staat stil en vormt zo “myr“, veen.

Myr

Myr, natte, verzadigde plekken in het bos. Myr komt ook voor op de hoogvlakten in Noorwegen. Foto genomen op 19 mei 2012. De lente is nog niet begonnen.

In alle ongekende schoonheid hier ben ik volmaakt gelukkig. Wilde dieren, zoals de Noorse moose, de elg, verder het rendier, marterachtigen, de vos, de veelvraat (wolverine), en soms ook een afgedwaalde wolf, beer, of lynx, leven hier ook, maar die kom je niet zo snel tegen: die zijn er niet zo veel meer. Wat er nog over is aan diversiteit is godzijdank nog veel, en wat zou het fantastisch zijn indien de Noren net zo bewust werden van wat zij nog steeds (maar hoelang nog) tot hun beschikking hebben.

Aanwezigheid van biodiversiteit is voelbaar. Afwezigheid van biodiversiteit ook. Het verschil tussen een Nederlands bos en een Noors bos is het verschil tussen wat bijna of helemaal dood is, hoe dan ook ziek is, verzwakt, en dat wat kerngezond is, vol leven, en volop diversiteit. De intensiteit van leven, van natuur, is voelbaar, raakt je diep, en is lichamelijk en psychisch genezend. Ik zal nooit in staat zijn uit te leggen wat ik hier ervaren heb. Ik probeer het toch te omschrijven, en te delen. Het staat voor mij vast dat, zolang de mens niet ooit in een echte natuurlijke omgeving is geweest, nooit zal weten wat natuur werkelijk is, en hoe intens die je eigen natuurlijkheid, je wezen, raakt, aanraakt, en er één mee wordt. Dat is een enorme bewustwording. Die bewustwording is essentiëel in een mogelijke overleving in een door de mens zelf veroorzaakte catastrofe.

Terug naar het bos. In de warmere maanden worden hier groepjes schapen losgelaten. Dat is een indicatie dat het er, in het bos, en dat betekent dus in heel Noorwegen, redelijk veilig is. Schapen vind je daarom overal in Noorwegen, zelfs op de wegen, wanneer je meer hogerop gaat, de boomloze leegte van de hoogvlakten in.

De wolf wordt, vanwege die loslopende schapen, slechts in een heel klein deel van Noorwegen getolereerd: in het zuid-oosten van Oslo. Er is nogal wat gaande over de wolf. Ik ben mijzelf gaan verdiepen in het onderwerp omdat er twee jaar geleden een wolf gesignaleerd was hier, waar ik woon. Er is toen een schietvergunning afgegeven door de regering. Ik merk dat de Noorse politiek mbt natuur en wildernis ronduit gezegd schokkend arrogant is. Ik las in een artikel van Greenpeace dat mijn conclusie betreffende die Noorse politiek juist is.

Slechts een minimum aantal wolven mag in leven blijven , ongeveer dertig. De rest wordt door jagers (en vrijwel elke Noor is een jager) gedood. Ook de steenarend is daarom, vanwege vrij in het rond lopende kudden schapen en rendieren, op het ogenblik onderwerp van een felle discussie. De Noorse vogelvereniging is woedend omdat de regering toestemming heeft gegeven voor het neerschieten van 200 steenarenden. Petitie. Ik ben heel blij eindelijk Noren gevonden te hebben die net zo verontwaardigd zijn als ik, en ook nog eens durven te zeggen, openlijk (dat is voor authentieke Noren niet voor de hand liggend, integendeel), wat ze denken, en de Noorse politiek terecht categoriseren als “rifle politics”.

 

IMG_4907

 

 

Gebruikte links