Hovet

Hovet. Op z’n Noors uitgesproken is dat Hóvè: klemtoon op de ó, oo, een “lange” oo. De è wordt zachter uitgesproken, en valt een beetje weg. In het dialect, dus Hallings, van Hallingdal, wordt dat: Heujvu. Met de klemtoon op eu. Heel lang geleden was dit een oord waar men de goden aanbad. Dat hebben de Noren die hier toen woonden goed aangevoeld, want wanneer ik hier rondom me heen kijk, wandelend door dit bijna verlaten stukje wereld, dan onderga ik diep rakende krachten, die verder gaan dan schoonheid alleen. Het is door de natuur van Noorwegen dat ik erg bewust geworden ben van de Natuur als Bron van Leven en Gezondheid, van Genezen, van Eenworden met Jezelf en de Natuur zelf. Ik heb al veel foto’s gemaakt hier, ook gefilmd, maar ik blijf knippen en filmen. Het is steeds weer anders.

Op maandagavond 27 juni, de zon ging al onder, maakte ik een korte wandeling door het dorpje. Het was ook nog eens bewolkt (wat mooie en vooral duidelijke, ook aantrekkelijke foto’s maken met een eenvoudige camera dus eigenlijk onmogelijk maakt), maar soms brak de zon fel door, en dan was het alsof er een spotlight aan ging voor details, die ergens ver weg een berg deed oplichten, zo krachtig, dat het contrast met waar ik liep op de foto zo groot is dat het lijkt alsof het laatste oordeel gaat plaats vinden. Ik liep weliswaar op het kerkhof van Hovet, maar het is er verre van luguber. Het ligt pal naast het idyllische witte kerkje, bovenop een heuvel. Er is heel veel rust, omdat het van de doorgaande weg af ligt.

Als een signaal uit de hemel kwam er plots die enorme bundel licht daar verderop, alsof er een boodschap was: er komt licht in de duisternis:

IMG_5030

Het dorpje heeft een klein aantal straten en de meeste zijn behoorlijk hellend. Ik kan die straten bereiken door langs het kerkje en dus ook over het kerkhof te wandelen.

De woningen van het dorpje zijn allemaal alleenstaand en van hout, geschilderd in mooie doch niet echt opvallende kleuren. Er zijn heel dure, minder duren en heel eenvoudige woningen. Die laatsten zijn het mooiste.

Overal stroomt water, overal groeien wilde bloemen in de berm, en tuintjes zien er eenvoudig maar verzorgd uit. Er is één winkel in het dorp, een supermarktje. Dat is tegelijkertijd EHBO-post, postkantoor en bank. Voor alle overige winkels moet je vijfentwintig kilometer verderop zijn, en soms vijftig kilometer verderop. Of je schaft een en ander aan via internetwinkels, nettbuttiker. Voor mij mag het altijd zo blijven. Ik mis niets, voel me rijk, ben rijk met alles wat ik zie, met wat er wél is, en dat is zelfs voor vele Noren verborgen. Daar moet je eerst zestig jaren voor in een overvol land geleefd hebben, met hier en daar een park, en overal mensen-sporen.

Album Kerkje Hovet

Album Hovet 

 

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.