Naar Kreta

De keuze voor Kreta als vakantiebestemming is dan ook verklaard. Verder moesten we, mijn dochter en ik, goed overwegen wat we in die nauwelijks-een-week wilden zien. Allereerst was er vooral ook de bewuste keuze van nauwelijks een week. Ik moest me als absolute vreemdeling daar gaan settelen, in een mij totaal vreemd land, waar ik de taal niet van spreek, en ik moest daar ook zelf gaan auto rijden, in een gehuurde auto, een auto die ik niet ken dus, gaan tanken, en waar zijn er tankstations, ze zijn nauwelijks te vinden. Bovendien was de brandstof gelimiteerd: je mocht maar een beperkt aantal liters per dag tanken. Ook het pinnen van geld was gelimiteerd. Absolute voorwaarde voor elke reis die ik maak is dat ik een goed gevoel moet hebben bij wat ik er van zie op websites, en erover lees. Ik heb een heel goede intuitie. Een overdosis aan prikkels en chaos maakt mij ziek, en dus besloten we beiden om het tot een weekje te beperken. Een soort van inleiding to wie weet meer. Of niet. We vielen allebei als een blok voor de Airb&b van Foteini in Marathitis, een dorpje ten zuiden van Heraklion. Wanneer je de foto’s ziet en de tekst leest, de voorzieningen, weet dan dat dit alles klopt, er is niets van overdreven, of onwaar. Het is ECHT zo.

.

Auto huren

Een auto huren op Kreta is al een taak op zich, het vergt veel zoekwerk via internet om een betrouwbaar bedrijf te vinden, een bedrijf dat met goede afspraken werkt, en waterdichte verzekeringen. Via dat eindelijk gevonden bedrijf, “Rental Center Crete“, kreeg ik zelfs allerlei tips om veilig te kunnen rijden daar. De gedrasgscode van Grieken is, zo bleek uit de tips, anders dan die van de westerling. Autorijden in Griekenland, zo heb ik ervaren, is een kunst op zich. Ik was veel gewend, heb zelfs in Rotterdam, Amsterdam en Utrecht rondgereden, alleen, ben alleen met auto én caravan, en drie pubers, naar het zuiden van Frankrijk gereden, ik deed het allemaal. Maar Griekenland is een ander verhaal, voor zelfs de meest ervaren chauffeur. Grieken houden zich niet aan snelheidsbeperkingen en andere regels, er zijn nauwelijks wegwijzers, nauwelijks verkeersborden. Het voelt in de praktijk, zelfs met deze voorbereidingen en met een speciale route-app op de mobiele telefoon, als het spelen van Russisch roulette. Wees gerust: ik heb het er goed vanaf gebracht. Echter. Zonder de routeplanner op de telefoon van mijn dochter had ik het niet gered. Zij heeft mij overal gebracht, in feite. Nee, mijn dochter heeft geen rijbewijs. Bewust. Vanwege alle feiten waar Nederland meer en meer mee worstelt: overvolle wegen, milieu, etc. Ze redt zich overal uit, maar hier in Griekenland rondrijden zonder auto is haast onmogelijk, dachten we. Dus huurden we een auto. Later bleek dat taxis hier spotgoedkoop zijn, goedkoper dan een buskaartje. Er rijden ook vrijwel geen lijndiensten. Dat die taxi zo goedkoop is snap ik wel. Alles gaat gewoon zwart. Reserveer dus geen taxi, het kost je het dubbele. Een auto huren is dus wellicht ook duurder dan met taxis overal naar toe gebracht worden. Ik overweeg dit voor een volgende reis.

Tot zover de voorbereidingen betreffende het vervoer.

.

Heraklion of Chania

Kreta is dan wel maar een eiland, maar wel het allergrootste van alle Griekse eilanden. Het eiland heeft twee internationale vliegvelden: in Chania in het westen, en Heraklion in het midden-noorden van het eiland. Haraklion is ook de hoofdstad van Kreta. Knossos is erg dichtbij, en Knossos wilde ik graag zien, live, na zovele videos erover gezien te hebben, er zoveel over gelezen te hebben. Verder wilden we geen van beiden een strand-toerist zijn. Wil je dat wel dan is het beter een appartement te zoeken bij het strand, want wanneer je daar met een auto naar toe moet heb je een probleem. Bovendien was er nog iets anders. Het zal de lezer van dit verhaal mogelijk raar in de oren klinken maar ik had zelfs een aversie tegen het ook maar met één voet in die Middellandse Zee stappen. Waarom? Om de vele duizenden die erin omkwamen, recent nog (en nog steeds), omdat hun boot het niet redde. Ik zie die Middellandse Zee als een begraafplaats. Daar ga ik niet in zwemmen. Ik kan die feiten niet wegdenken.

Ik heb die zee ook niet gemist. Mijn dochter ook niet. We genoten intens van het zovele wat er nog meer is dan zee. De keuze werd dus: Heraklion. Vanuit Amsterdam een rechtstreekse vlucht. Vanuit Oslo is dit onmogelijk, zonder soms wel twee, of drie overstappen en een gruwelijk lange reis daardoor. Dus vertrokken we vanaf Schiphol. Het regende, nee, het goot, het stortregende die dag, en vanuit het Valk hotel in Haarlem heb ik moeten hollen om zo droog mogelijk bij de halte van de “Rode Bus”, de Schiphol bus, te arriveren, maar dat was onmogelijk.

Ondanks kletsnatte bagage, schoenen en jas zat ik glimlachend in de overvolle “race”bus met kletsnatte passagiers. Ik ging samen met mijn dochter op reis. Met Aegean Airlines. Ik kan die airline iedereen aanbevelen.

.

Het hotel

De auto was gereserveerd voor de ochtend na aankomst, op een plek vlakbij het vliegveld van Heraklion: dit omdat het al donker zou zijn en de weg zoeken naar de Airb&b in het donker zou na een lange vlucht (ik ben niet méér gewend dan korte vluchten en ben nooit echt op mijn gemak in een vliegtuig) en gebruikelijke reis-hectiek teveel worden. Daarom hebben we gekozen voor eerst een nacht in een hotel in Heraklion. Vanaf het vliegveld zijn we met een taxi, ook besproken vooraf, naar dat hotel gebracht. Met een rotgang die zelfs ervaren Amsterdamse taxi chauffeurs de mond zou doen openvallen. Mocht je ooit naar Kreta gaan en je ziet zoveel kapelletjes naast de weg: dat zijn plekken waar mensen verongelukten. Daar was ook door dat autoverhuurbedrijf op gewezen.

De keuze viel bij het plannen van de reis op het Atrion hotel, vanwege een riant uitzicht op de Middellandse Zee, met balkon. Voor nauwelijks geld. Dit bleek een instinker waar zelfs ik met mijn goede intuitie intrapte. Hier boekten we voor:

.

De kamers die ons toegewezen werden staan niet eens op hun website. Dit is wat we kregen (gevonden bij booking punt com, maar het ziet er allemaal netter en lichter uit dan het is, groter dan het is. Ze gebruiken deze foto overigens bij booking voor zowel de goedkoopste van 80 euros (nu, was toen 66) als die van 100 euros. :

47111685

.

Daar heb ik met booking dot com intensief over gemaild, ik heb mijn beklag gedaan ook bij de receptie van Atrion, toen bleek dat de kamers die ons toebedeeld waren pal naast een drukke weg waren, op de eerste etage, zonder mogelijkheid ramen te openen of de zonwering omhoog te rollen, zonder balkon, zonder uitzicht op zee, klein, heet, met schroeiplekken van sigaretten op de tafel, een asbak, (we hadden gevraagd om rookvrije kamers), een airco die niet goed werkte, stopcontacten die los aan de muur hingen, en een piepkleine lift, smalle gangen waar je met niet meer dan 1 persoon tegelijk doorheen kunt. Het hotel is totaal ingepakt tussen nauwe straatjes, waar de hitte lang blijft hangen. Advies: zoek iets anders. De foto’s hier zijn van de ochtend erna, toen we wachtten op de taxi naar het vliegveld, waar we de auto gereserveerd hadden om gevaarlijke situaties en vooral stress te vermijden.

.

De smoes van de receptie van het Atrion hotel was dat wel degelijk in de tekst te lezen was dat die kamers waar ik voor geboekt had alleen beschikbaar zijn wanneer niemand anders die heeft geboekt voor de prijs die ze waard zijn. Dit is pure misleiding. Het stond er namelijk NIET. Ook lang daarna stonden dezelfde plaatjes en tekst bij booking dot com alsof er niets aan de hand was.

Voor de duidelijkheid: het gaat er mij niet om dat ik alleen in prinsessenkamers wil slapen, ik wil dat wat ik boek. Ik heb naar alle tevredenheid in de hotellerie van Ecolonie overnacht, met zelfs geen aparte douche of toilet op de eenvoudige kamer, en ik was volkomen tevreden.

Wordt vervolgd:

Op naar de huurauto, en naar Foteini, ons verblijf in de Airb&b.