Al-een

Noorwegen is erg dun bevolkt: 5.000.000 mensen op een oppervlakte van 323.787 km². Nederland heeft 17.000.000 inwoners op 41.543 km² dus drie keer zo veel inwoners dan Noorwegen op een bijna acht keer kleiner Nederland. Nederland is overbevolkt, en met de aanhoudende vluchtelingenstroom wordt dit alleen maar erger. In feite heeft Nederland geen plek over. Veel Nederlanders zien dit niet zo, vooral sommige regeringsleiders niet. Sociaal als de Nederlander is, tolerant, is men geneigd, zo blijkt, zichzelf te vergeten en de toch al zo beperkte leefruimte nog verder te laten indammen. In het belang van de noodlijdende mens. Is dit een oplossing? Nee.

Ik ben eraan ontsnapt. Ongewild, want ik wist niet waar ik in leefde, wat Nederland te wachten stond en waaraan ik dan eventueel aan zou willen ontsnappen, totdat ik in de stilte kwam van een piepklein Noorse bergdorpje, ver weg van steden en wat mij ook maar zou kunnen herinneren aan Nederland. Bijzonder detail is weliswaar dat het dorpje waar ik woon, een echo naar een ver verleden is, want het is een soort van jaren vijftig Brabant stijl dorpje waar ik geboren ben, en opgroeide, woonde tot mijn twintig. Alleen de paarden voor de karren zijn hier niet. De boeren hebben moderne, zeer riante tractoren, sommigen echter hebben nog steeds de ouderwetse tuf-machine die het nog goed doet. Sociale controle is er, en alle beperkingen daarvan. Ik heb genoeg aan de sumiere contacten die ik heb hier: ik prefereer mijn isolement boven een herhaling van wat ik in Nederland al doorgeploegd heb, en wat in feite niet meer is dan vluchten voor alleen zijn. Iedereen doet dat, zonder dit te beseffen. Ik heb me letterlijk kapot gewerkt om te passen binnen de kaders die bij de dorpen hoorden waar ik leefde in Nederland, wilde erbij horen. Nooit meer. Jezelf verliezen kun je maar één keer. In Nederland begon ik al met mezelf los te maken van beperkende banden, maakte al (vaak pijnlijke doch gezonde) eigen keuzes, maar vind mezelf meer en meer terug hier, in Noorwegen, in wat anderen “niets” noemen, leegte. Eindelijk is er een plek waar ik echt mijzelf kan zijn. De leegte die ik in Nederland ervaren heb, als mens in al die massa’s, tussen al die zich met anderen bemoeiende mensen, roddelende mensen, waar bijna niemand echt zichzelf is maar geleefd wordt, is een totaal andere leegte dan die ik hier ervaar. Hier ervaar ik rijkdom door de aanwezigheid van natuur, echte ruimte, kracht, energie, lucht. Ik was al gewend alleen te zijn. Nederland heeft mij dat geleerd. Maar in Noorwegen is het niet storend, niet ziekmakend. Integendeel.

 

(Foto: van mijzelf.)  Al-een: als het huis hier, opgenomen in het geheel, een geworden met het landschap.. 

11402194264_5f761c3f91_k