De toestand in de wereld

.

In mijn kinderjaren, en dat is heel lang geleden, hoorden we de column van GBJ Hiltermann wekelijks op de radio, op zondag, om 13:00 uur. We hadden dan net gegeten, zondagse soep gehad, (bouillon soep met rundvlees, groenten en vermicelli), en meer zondags eten: gebraden rundvlees met jus, aardappels, bloemkool en een bloemkoolsausje, en pudding na. Zelfgemaakte (tegenwoordig heet dat “homemade”) pudding met melk en puddingpoeder uit een wit papieren zakje met de letters V.I.F. er op. Puddingen in de kleuren roze, geel en bruin, en er was ook nog een speciale amandelpudding. Mijn favoriet.

RadioPhilips

En dan, wanneer de geur van al dat heerlijks nog in de kamer hing, de borden nog op tafel stonden, dan ging de radio aan (de radio op de foto lijkt er een beetje op, het is ook een Philips, net als de onze toen, ook bruin, glanzend), en werd er geluisterd door onze beide ouders naar “De toestand in de wereld”. Die Hiltermann column werd gestart in 1956. Ik kon het allemaal niet zo volgen, maar toch luisterde ik, naar die speciale Hiltermann stem.

Audio fragment met JBG Hiltermann, in 1987. Het onderwerp is UK, Labour, maar het gaat ook over kernwapens en hierover meer in het vervolg van deze post.

.

Ik merkte dat die stem en wat die te vertellen had rust creëerde in mijn ouders, en daarmee in ons gezin. Er gebeurde ook toen van alles in de wereld, en dat was in die tijd, met de tweede oorlog nog onverwerkt en vers in het geheugen van onze ouders, niet minder bedreigend voor hun dan wat Trump nu doet, samen met Kim Jong-un.

In 1956, het jaar waarin “De toestand in de wereld” startte, vielen “De Russen” Hongarije binnen en dat beangstigde mijn ouders zeer. Ik besefte dit toen niet ten volle, maar vanuit mijn herinneringen van dat moment weet ik nu: hun angst was te snijden, sloeg destijds letterlijk bij mij naar binnen en verankerde zich. Op momenten dat ik angst speur bij mensen vertaalt zich die angst in het woord “Russen”. Voor alle duidelijkheid: ik ben al heel lang niet bang meer voor “Russen”.

De Russische vloot die onderweg was naar Cuba in 1962, in de tijd dat Kennedy (Mei 29, 1917 – November 22, 1963 / in office van Januari 20, 1961 – November 22, 1963)  president was, creëerde zelfs doodsangst in mijn ouders, en die was zo nadrukkelijk aanwezig dat ik die nu nog kan herinneren, terug voelen, en weer zie ik dan (vanuit mijn stoel, in 2017, op mijn eigen timeline terugkijkend naar dat ene moment in 1962) die keuken, die tafel, de plek waar mijn ouders zaten en waar ik zat. Dat moment beschrijvend vanuit het nu zie ik dat mijn ouders kalm bleven, hun angsten beheersten, ondanks de hevige verontrusting. Ik herinner me de invloed van President Kennedy op hun gevoel van veiligheid. Ik wist niet dat er een atoomoorlog dreigde. Eerlijk gezegd lees ik dit pas vandaag, dringt het pas vandaag, 15 augustus 2017, tot me door dat het zo ernstig was.

.

.

Mijn idee over Amerikanen is sterk beïnvloed door wat ik van mijn ouders hoorde en op pikte, qua gevoel, in mijn altijd zeer alerte bewustzijn. Het waren helden! Dat is het woord dat ik nu geef aan dat gevoel, dat bewustzijn over Amerikanen, toen.

Nu is het 2017. De helden zijn verdwenen, hun nakomelingen zoeken een weg uit de groeiende chaos die Amerika geworden is, nadat anti held Trump aan de macht kwam, en er dreigt weer een atoomoorlog. Er is niemand meer die mijn veiligheid kan waarborgen. We zijn overgeleverd aan psychopaten.

.

.

Aanvullende informatie:

.

.

.

.