Pesten

Het hierna volgende verhaal ontstond toen ik een artikel over mijn kweekschool-jaren aan het schrijven was, over Willem Hofhuizen, een van de docenten toen. Ik heb het fragment “Een lichtje in de duisternis” na enige weken weggehaald, en daar nu een link geplaatst naar deze bladzijde. Hiermee heb ik dit een eigen plek gegeven, hier, in “Over mij”, want het gaat over mij, gepest worden, en de impact ervan op mijn leven.  

Maar wie was ik, toen? Terugkijkend vanaf het punt “nu” op mijn tijdlijn, naar het begin ervan, zie ik mezelf als een enorm gevoels-reservoir waarin alles binnenkwam en waarin enorme gevoels-aanslagen zijn gepleegd, emotioneel-bloedige strijd is gestreden door mijn omgeving met mij. Ik leerde in de tweede klas van de basisschool (groep vier nu) dat bezig zijn met rekenen mijn gevoelens verdoofde, ik me goed voelde wanneer ik in mijn ratio was, dat school “rust” betekende, veiligheid. Maar zodra ik buiten kwam begon de oorlog weer. Mijn geheugen heeft alle gevoels-en-mentale-aanslagen wel gearchiveerd, blijkt nu. Vanaf het begin van mijn leven stond ik klein en weerloos tegenover machtige rechters in de vorm van desastreuze familieopstellingen, een groep oudere meisjes onder leiding van een zekere Dora (verpletterende treiter-trutten waren het), en verder: sommige buurjongens en -meisjes, en later eveneens klasgenoten, kennissen, de gevolgen van de ingeroeste foute familieopstellingen, een huwelijk met patronen van foute familieopstellingen uit de beide gezinnen waar wij als huwelijkspartners uit voort kwamen, psychische terreur, zogenaamde vrienden (liever gezegd: parasieten). Ik ben zwaar gestraft voor wie ik ben, Antoinette, de dochter van Dries Janssen, en nee, Dries moesten ze ook niet. Ik heb de naam Janssen daarom zelfs verafschuwd en was blij met de nieuwe familienaam toen ik trouwde. Ik was niet meer die “Janssen”, want “Janssen” was zelfseen scheldwoord. Maar het ging verder dan dat. Er was iets met mij, ik had iets, wat sommigen niet konden uitstaan, blijkbaar, en er was zeker ook jaloezie en afgunst in het spel. Ze hadden eens moeten weten. Welaan, dan weten ze het nu indien ze dit lezen. En om hun geheugen op te frissen:

Die straf bestond in mijn jonge kinderjaren uit intimidaties en vernederingen in de vorm van honende blikken, jennen en treiteren, angstaanjagende achtervolgingen en uitgelachen worden wanneer ik viel tijdens het wegvluchten; in mijn broek plassen in een winkel waar ik letterlijk wilde onderduiken om aan ze te ontkomen en gelukkig liefdevol en begripvol opgevangen werd; uitschelden; bruut geweld; neerbuigende opmerkingen; ongenuanceerde oordelen. Vergelijkbare vormen of zeer ernstige varianten ben ik in allerlei fasen van mijn leven tegengekomen. Daaronder vallen o.a. de arrogante, schijnheilige en vooral kille glimlachjes, verwijtende blikken, sexueel misbruik, totale afwijzing, genegeerd worden, brieven en e-mails onbeantwoord laten, me behandelen alsof ik lucht was, en zelfs doodzwijgen. Of zonder enige vorm van gêne zomaar vanuit het niets door personen uit mijn directe omgeving, familie en “vrienden”-parasieten”- kring op mijn nummer gezet worden, zo agressief en snoeihard dat de honden er geen brood van lusten, en ik vrat alles op. Bleef kalm (meestal), en vond, hoe is het mogelijk, vaak zelfs een gepast antwoord waardoor die agressieve woordenstroom stopte, omgezet werd. Zo goed had ik mijzelf leren beheersen. Uiteraard verloor ik ook wel eens mijn zelfbeheersing. En dat mocht dan niet, want ik was hun vuilnisbak, hun dienstmeid, had er altijd voor hen te zijn, hadden zij gelijk en dus was ik de schuldige en moest gewroken wordenOf werd de mond gesnoerd met: “Het gaat niet altijd over jou.” Het ging NOOIT over mij, dan die ene keer, maar één keer te veel dus en per direct benoemd tot “altijd”.

Dat lijkt ongelooflijk, maar het is waar. Het klinkt bitter, en dat is het ook.  Terwijl ik dit verhaal aan het schrijven ben rollen steeds meer nieuwe feiten (en er zijn er nog veel weggelaten) uit mijn vingers via het toetsenbord van de computer. Dit verhaal is al minstens tien keer gewijzigd, zijn er dingen bijgekomen, verwijderd, heb ik zinnen gewijzigd, en ben ik vooral zelf geschokt. Dit is waarheid, er is niets van mijn beschrijving overdreven, het is met het volle bewustzijn van wie ik nu ben, omschreven, beschreven, met de woorden die ik nu tot mijn beschikking heb, en nee, ik doe geen millimeter van de waarheid af. Ik ben me door het herinneren van het opstel voor Willem Hofhuizen bewust geworden van een levenslange lijst vol afschuwelijke feiten.

Willem Hofhuizen heeft mij een stuk eigenwaarde gegeven in een tijd, waarin ik door bepaalde kweekschool-leerlingen geterroriseerd werd omdat ik verkering kreeg met een voormalige leraar, ook hun leraar. Het gegniffel, de pesterijen, rotopmerkingen van deze en gene en “schatjesdag”, vaak onuitgesproken maar snijdbare haat….., een groep tegenover een eenling, je kunt je niet voorstellen wat het is totdat je zelf gepest wordt. Ik wist ook dat mezelf verweren niet zou helpen. Dus gaf ik geen antwoord. Hofhuizen’s positieve reactie op mijn verhaal was een lichtje op mijn weg, en is het nu weer, nu ik het mij herinner.

Ik ben ook dankbaar voor degenen die er naast Willem Hofhuizen, en nog een paar kwaliteits-docenten meer (vooral door het vak dat zij op een sublieme wijze doceerden) ook waren voor me: veelal reeds volwassen vrouwen in mijn kinderjaren, een soort opvangmoeders (mijn eigen moeder had nooit tijd voor me), en voor enkele op één hand te tellen echte vriendinnen, in diverse perioden in mijn leven, incidenteel (dus voor kortere tijd), of gedurende langere tijd. Voor de meditaties bij Theo van Rossum, en voor de boeken die hij aanreikte, waaronder die van Osho en Etty Hillesum. Ook de therapeuten in een cursus “self-healing” van Stichting Sofia in Eindhoven, diverse massage therapeuten, magnetiseurs, homeopathie, acupunctuur, een zeer kundige astrologe: Carien Rietberg, zelfs Jomanda, en de boeken van Rudolf Steiner, Jozef Rulof, Carl Jung. Ja, ik heb ook reguliere “zorg” gehad, zodanig, dat ik daar aan den lijve heb ondervonden hoe arm die reguliere “zorg” is, wanneer je in geestelijke nood verkeert. Indien ik gevoelig zou zijn geweest voor een placebo effect (waar men altijd en altijd maar weer mee schermt, en ik meld het nu maar even omdat vandaag 21 september in een artikel in De Volkskrant over alternatieve geneeswijzen en placebo effecten geschreven wordt) dan had het allopatische middel dat mij aangereikt werd als een tierelier gewerkt, maar ik constateerde een lamleggen van mijn fysieke lichaam, terwijl mijn geest onverminderd door bleef jagen. Dat was om gek te worden. Het is de reguliere “zorg” die mij gedwongen heeft te zoeken naar werkelijke genezing, verder kunnen gaan, om uit een (het woord bestond toen nog niet) totale burn-out annex depressie te komen. Ook de reguliere psychische hulpverlening was knap waardeloos. Totaal geen empathie. Ik wist één ding: ik wist meer dan zij die tegenover mij zat. Kon dieper kijken en voelen. Zij zat daar als psycholoog met boekenkennis, maar niet weten wat er echt in staat. Niet ten diepste. Dus: hoezo hulp? Water stroomt omlaag, niet omhoog. Ware hulpverlening werkt zoals water stroomt, en kan alleen verstrekt worden indien er sprake is van niveauverschil, waarbij niet ik maar de ander hoger staat en mijn dorst naar genezing dus gelest kan worden via dat stromende vooral “levende water”. Ik ben er niet meer terug gegaan. De medische wereld zoals die erkend wordt werkt met dode chemicaliën, niet met “levend water” (voor alle duidelijkheid: de term “levend water” is een metafoor). Om over na te denken: BAYER produceert zowel pesticiden als medicijnen. BAYER gaat Monsanto overnemen. Monsanto is bekend van de GMO’s en het levens-verwoestende pesticide Agent Orange. Het Berlijnse antroposofische ziekenhuis Havelhöhe daarentegen neemt een unieke plaats in binnen de gezondheidszorg en voert een moedig anti-regulier beleid.

Er volgen in dit artikel nog meer aanmoedigingen vanuit Willem Hofhuizen, maar die zijn niet direct aan mij gericht geweest. Dat gebeurde toen ik op de website over hem, mijzelf aan het inlezen was voor deze blogpost, en nog meer toen ik daarna door ging lezen en terecht kwam bij Hendrik Wiegersma. Ik werd diverse keren geraakt door een gelijke wijze van werken, voelen en zien, creëren. Expressief zijn.

Wanneer je nadenkt over de wetten van de synchroniciteit (Jung) dan is het niet wonderlijk dat ik dit, deze zoveelste bewerking van het origineel (15 september) schrijf in de week tegen het pesten: die is van 18 tot 22 september. Vandaag is het 19 september. En: sinds enkele weken word ik behandeld voor een overbeladen lever en hart, darmen. Er vindt een enorme opruiming in mij plaats, zowel fysiek, als emotioneel, als mentaal. Heel veel borrelt uit een ver verleden naar boven, ook via dromen, en er zijn veel ontladingen via intense huilbuien. Meer: Acupunctuur.

Schrijven helpt ook. Ik verheimelijk niets meer om anderen te beschermen, reputaties te beschermen. Nu ben ik aan de beurt. Het is genoeg. Je kunt je leven helen, maar dan moet je eerst wel je leven aangekeken hebben tot in alle details, en alles opnieuw hebben ondergaan in regressies, in verwerkingen op een heel diep niveau. De feiten benoemen maar vooral ook neerschrijven is een enorme stap voorwaarts. Dat laatste was er tot nu toe niet echt van gekomen, en bovendien was er heel veel simpelweg weggestopt. Ondergesneeuwd met nieuwe feiten.

 

De header is een detail van een schilderij van Sylvie Coupé Thouron: “Livide-4”

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s