Waarheid

Heel veel mensen houden niet van waarheid,  houden niet van gezonde kritiek, en ja, die mensen zijn allemaal uit mijn leven vertrokken. Natuurlijk heb ik heel veel en vooral diep nagedacht over wat waarheid nou precies is. Of iets alleen mijn waarheid is of gewoon waar in het algemeen, vanuit welke kant je het ook bekijkt, maar dat houdt tegelijkertijd in dat minstens de waarheid van de een, en de waarheid van de ander inbegrepen zijn. Zodra ik met mijn waarheid begon, met mijn uitleg of visie, was het fout, en ontstonden er irritaties, die weer leidden tot afhaken en vervolgens compleet genegeerd worden. In het meest ernstige geval heeft dat tot opgeven geleid, tot weer opnieuw contact zoeken, en weer hetzelfde doorworstelen, om het dan uiteindelijk maar gewoon definitief op te geven. Zoals gezegd: die mensen zijn allemaal uit mijn leven vertrokken. Het is overal hetzelfde: de meest rake klappen vallen in familie-relaties. Waarschijnlijk omdat die relaties gevoelsrelaties zijn, en men vanaf de wieg in bepaalde patronen wordt gevormd, waar je je heel moeilijk van los kunt maken. Het is je basis, je fundament, of het er nou veilig was of niet.

Dat gebeurde ook met mij. Dat mijn “naasten” uit mijn leven vertrokken of ik uit het hunne, hoe zal ik het benoemen, daar was ik niet blij mee, integendeel. Het laatste voorval op mijn lange lijst van mensen en die ik inmiddels niet meer zie, betreft iemand die werkelijk tijd en aandacht afdwong in een periode waarin ik zelf zo ongelooflijk diep ging dat ik het meer dan genoeg aan mijzelf had om niet (weer) onderuit te gaan. Dat was in de periode van eind 2014 tot eind 2015. Ik schrijf hierover omdat ik mezelf vreselijk eenzaam gevoeld heb, onbegrepen, terwijl ik later ontdekte dat ik een van de velen ben die dit soort dingen meemaakt. Had ik dat maar geweten.

Er was géén begrip voor mijn verzoek om mij even met rust te laten, want ik werd ondanks een korte uitleg en verontschuldiging, gespamd met emails terwijl mijn eerdere brieven en mails naar die persoon, nooit beantwoord zijn geweest. Ik werd genegeerd (voor de zoveelste keer), maar ik moest daar klaarblijkelijk maar overheen stappen, dat deed zij ook, ik was plotseling weer goed genoeg bevonden om naar haar verhalen te luisteren via het geschreven woord. Ze was aan het dokteren, en had mijn aandacht nodig. Alweer. Terwijl eerdere antwoorden en adviezen vanuit de professionele natuurgeneeskunde en eventuele massages door professionals werden afgedaan als: “Ik heb genoeg aan mijn internist.” Indien dat waar was waarom moest haar problematiek dan bij mij neergelegd worden? Alleen om het kwijt te kunnen? Alleen een meegaan in haar zelf-beklag te verwachten? Ach en wee te jammeren, medelijden betuigen en een slachtofferrol bevestigen? Dat is geen hulp bieden, dat is iemand in zijn slachtofferrol bevestigen, en dus fout. Ik zag wel degelijk wat er aan schortte en het behoort tot mijn plicht te delen wat ik ervan weet, al is het dan vanuit een andere visie. Je wilt toch beter worden? En: “baat het niet, het schaadt ook niet”.

Een jaar later kwám er tijd, en gaf op haar boven-de-zestig-verjaardag (relevante informatie om aan te geven dat men mag verwachten dat er ooit ergens over nagedacht is) via een email aan, nu eventueel tijd te hebben voor haar. Ik hoorde niets. Op mijn verjaardag, een maand later, kreeg ik van haar een email dat getuigde van een totale afwezigheid van begrip voor waar ik doorheen heb moeten gaan, er werd niet naar gevraagd, het klonk allemaal nogal luchtig. Er werd nooit iets gevraagd trouwens. Als een klap op de vuurpijl werd me de deur gewezen naar “voor altijd weg” eindigend met: “Heb het goed.” Die op zich prachtige en liefdevolle woorden roken als de lucht van rotte eieren, waarmee haar hele email was gevuld. Quasi luchtig, quasi vriendelijk, snerende opmerkingen, keurige woorden, snoeiharde opmerkingen, zelfs een buitenstaander zonder enige vorm van kennis van zaken, zou weten dat dit niet deugde. Op mijn verjaardag, nota bene. Het deed me herinneren aan de vrouw die bij Sneeuwwitje aan de deur klopte en een mooie appel cadeau gaf. We weten wat er in die appel zat en wat de gevolgen waren.

Wie is zij. Iemand die altijd in beeld was, en in feite nooit geleerd heeft met anderen rekening te houden. Alleen verwijten. Naar iedereen toe, ik ben niet de enige. Onze moeder was er vaak verbitterd door. Zo weinig begrip, zo weinig aandacht vooral in haar laatste jaren, terwijl die dochter nog geen twintig minuten auto rijden van haar vandaan woonde en die mijn moeder wijs maakte dat ik meer tijd had en dus de mantelzorger kon zijn. Zij moest werken.

Iedereen moest “werken”.. En ik? Ik had toch ook mijn werk, ik studeerde zelfs nog. Maar er was nooit tijd voor overleg, er was een complete afwezigheid van solidariteit, totale afwezigheid van communicatie. Er werd voor mij beslist. Dat ik daardoor een complete studie onmogelijk kon afronden met een examen was een zeer zinvol argument om tenminste een team samen te gaan stellen van mantelzorgers, met wisseldiensten. Onze moeder had heel hard familiaire intensive care nodig, via die mantelzorg, maar ik was de enige mantelzorger en alle fysieke en psychische druk kwam enkel en alleen op mijn schouders terecht. Niemand die me steunde. Maar iemand moest het doen. Hoe zwaar het ook was, tot het onmogelijke toe: met de hulp van een mij begeleidende psychologe, én met de luisterende, begripvolle oren van de verpleegkundigen van het verzorgingshuis, kón ik het doen, hield ik het vol. Inderdaad, ook die verpleegkundigen werden de hoek in gekritiseerd. Door dezelfde dochter. Die zelf niets anders deed dan klagen.

Toen onze moeder overleed was er een enorme taak volbracht. Alleen zij die ook mantelzorger zijn en alleen staan in hun taak weten waarover ik schrijf. Dit is allemaal waarheid. De allerhoogste waarheid is dat ik de juiste beslissingen genomen heb, gehandeld heb vanuit “de allerhoogste waarheid”, die zelfs mijn eigen waarheid oversteeg, die ver uitreikte boven mijn ego, indien er dat was, was het er ooit? De allerhoogste waarheid kunnen volgen vereist een kunnen doorzien van keuzes en daardoor, en daardoor alleen, de juiste keuze kunnen maken, die je tegelijkertijd ook een kwaliteits-inzet schenkt die je draagt door perioden van eenzaamheid en diep verdriet. Dit was overigens niet de eerste keer dat ik in dienst stond van de allerhoogste waarheid. Die allerhoogste waarheid heeft mij door mijn hele leven geleid, en ben er altijd ook door gedragen geweest. Daarom hield ik het vol, en wist ik wat te doen of te laten. Blijven proberen. Ook in mijzelf de lang geleden uitgesproken wijze woorden van mijn moeder opnieuw te horen, en erdoor gesteund te worden, geleid, nu om haar te kunnen begeleiden. Mijzelf steeds weer in dat volle licht plaatsen en mijzelf afvragen: “Is dit juist?” Altijd kwam er een enorme kracht wanneer ik het juiste bleek te kiezen. Het voelde altijd als een keuze voor liefde.

Ik besef dat die allerhoogste (allerdiepste) waarheid met geweten, met ethiek, verbonden is, ermee verstrengeld is. Ook verantwoordelijkheid, en gevoelens van verantwoordelijkheid, zijn ermee verstrengeld. Het algemeen belang. Mensheid, wereld. Leven. Alleen echt licht valt uiteen in de kleuren van de regenboog, via een prisma, en dat prisma is een symbool van waarheid: transparant. De regenboogkleuren zijn het bewijs dat het om zuiver licht gaat.

.

Mezelf mogen zijn, een eigen mening hebben en die mogen uitspreken, is een recht dat velen vertaalden met egoïsme, berispend aangaven dat het niet alleen over mij ging. Terwijl het altijd en alleen, in het minst erge geval: meestal, over hen ging. Niet over mij.

.

Mind    

 

 

 

 

Ik ben er weer –  Het klinkt zelfs voor mijzelf onwaarschijnlijk maar ik doe mij tekort wanneer ik het minder maak: ik heb dui-zen-den kilos aan kritiek over me heen gehad en voelde me op een gegeven moment als een bijna dode vlieg die niet meer kon noch wilde vliegen, en op de grond bewegingloos slechts fysiek aanwezig was, die je met één veeg van een voet simpel kunt vermorzelen.

Maar er is toen een ommekeer gekomen, omdat ik niet meer dieper weg kon zakken en dood wilde ik niet, alhoewel ik er wel rekening mee hield dat dit zou kunnen gebeuren. Het is een verhaal op zich, dat begon toen een jongere vrouw (28) neerviel in een gymzaal, waar we trainden (energie had ik in feite niet, maar ik vocht, en deed mee op pure wilskracht). Niemand had haar geduwd. Er was niets om over te vallen. Dat was eind 1978, ik was net dertig.  Vijf minuten later was ze overleden. Ik werd me enorm bewust van dood, niet meer kunnen ademen, niet meer kunnen spreken en dat ik moest spreken terwijl ik nog in leven was. Ik wilde vooral ook de goede dingen zeggen, waarheid, dat wat in mij leefde.

Dit werd mijn weg naar beter worden, een heel lange weg, van tientallen jaren worstelen. Opnieuw worstelen, maar dan opwaarts. Tegen de stroom in. Praten. Ondanks verzet. Ondanks weerstand in anderen. Of de ander. Opnieuw kritiek over me heen krijgen, maar nooit meer zwijgen. Ik had de weg van “de lieve vrede” verlaten en was op weg naar werkelijke vrede, via heel heel veel ruzies en onenigheden. Er was geen andere weg.

Ik ben chronisch allergisch geworden voor genegeerd worden, voor neerbuigende kritiek, voor leugens, voor onrechtvaardigheid, voor gebrek aan intelligentie waarmee je aan de slag moet om te kunnen discussiëren, alles heeft met denken te maken, diep denken en doordenken. Ik kan echter heel goed tegen gezonde kritiek. Heb door al die jaren heen geleerd ook in mijzelf te kijken en op te ruimen wat daar niet deugt. Dat doe ik nog steeds. Ik onderwerp mij dagelijks aan een innerlijke schoonmaak. Daardoor blijf ik in mijn (inmiddels teruggewonnen) kracht, want inderdaad, waarheid is transparant, is een kracht die niet buigt voor leugens, niet van mijzelf en niet van anderen. Ik sta open voor kritiek en verwacht ook, dat is een recht wanneer je bekritiseerd wordt, dat anderen ook open staan voor kritiek, de gezonde discussie willen aangaan en niet wegvluchten voor argumenten waar ze niet tegenop kunnen, niet toe willen geven, of het slachtoffer spelen, mij de schuld geven om er van af te zijn, verantwoordelijkheid bij mij neerleggen terwijl ik alleen verantwoordelijk ben voor mijn eigen woorden en daden. Maar ik voelde mij verantwoordelijk voor iedereen, en moest dit afleren. Een ander probleem was dat heel veel mensen niet eens zagen dat ze precies dat deden, zelf, wat ze mij verweten. Ik was een spiegel, waar ze in keken, maar die spiegel begon terug te praten en dat mocht niet. Hoe leg je een blinde uit wat licht is? Dat is onmogelijk. Opgeven dus, loslaten is het enige wat rest.

Ik droomde destijds veel, bijvoorbeeld over een bos waar enorme bomen ontworteld waren, en andere bomen omgehakt. Dat voelde enorm verdrietig, maar een wijze vrouw legde mij die droom uit. Het was juist goed. Er kwam ruimte. Er kwam Licht.

Inmiddels heb ik een punt bereikt dat ik heel snel kan inschatten en begin ik geen discussie waarvan ik aanvoel dat die niets oplevert omdat die ander er gewoon de intelligentie niet voor heeft. Dat klinkt aanmatigend, arrogant, zelfgenoegzaam. Maar ik weet wat ik schrijf, zeg. Heb door de jaren heen opgeschreven wat ik wist, om later voor mijzelf het bewijs te hebben, zwart op wit, dat ik het wist, juist zag. Je gaat enorm aan jezelf twijfelen bij zoveel weerstand, zoveel leugens. In feite was ik al mijn zelfvertrouwen gewoon kwijt.

Mijn intuitie is weer helemaal gezond inmiddels, maar dat heeft een woestijn aan leegte gevergd en vele rivieren om tegen de stroom in te zwemmen, vechten tegen de bierkaai van verzet, maar ik gaf niet op. Een enorme levenskracht heeft zich van mij meester gemaakt. Tijd investeren in mensen die niet bij me passen doe ik niet meer. Ik selecteer zeer bewust en dus zorgvuldig. Heb al teveel tijd verloren en mijn aardse tijd raakt op: ik ben 67. Dat beetje wat ik over heb wil ik voor de volle honderd procent benutten, zelfs al zijn er nog momenten van leegte en (diepe) eenzaamheid. Ook die momenten zijn zeer gezond en geen reden om mezelf te beklagen: ik vind altijd weer mijzelf terug. Liever zelfs een eenzaam moment, een crisis periode, dan deze gedeeld met een mens die mijn tijd afneemt, door die te vullen met zijn of haar inhoudloosheid, zoals leugens, of roddel, met zwarte of grijze leegte, negativiteit, neerbuigendheid, of ….. oppervlakkigheid. Mijn innerlijk is vol diepe diepten, rijkdom, schoonheid, door de fijngevoeligheid waarmee ik zie en hoor, ruik, ook is er innerlijke stilte en een enorme ruimte, met of zonder gedachten, observerend, en met zeer diepe gevoelens van betrokkenheid door diep kijken en zien, schouwen. Altijd actief. Zelfs wanneer ik “niets” doe. Bewust zijn is een enorme dynamische activiteit terwijl het vaak lijkt alsof je “niets” doet. Het is hard werken. Waarom schrijf ik dit? Omdat wie weet ooit iemand die mij verkeerd inschatte dit zou kunnen lezen, en dat ik via mijn eigen teruggevonden woorden en kracht tot die mens kan spreken, zonder vermorzeld te worden, afgewezen, neerbuigend bekeken, of in de rede gevallen. Monddood gemaakt was ik al (alleen iemand die dit overkomt weet hoe gruwlijk dit is), en via dit verhaal heb ik daar een einde aan gemaakt. Ik ben er weer. Tijd voor “ik”, ja, het werd tijd. Dit blog is vol met “ik” en wanneer je de foto’s en video’s bekijkt, door mij gemaakt, weet dan dat ik ook dát allemaal ben.

.

Epiloog

Hoewel dit artikel al een week oud is, laat het me niet los. Ik meende dat ik het van me afgeschreven had, maar dat blijkt niet zo te zijn. Gisteren nog heb ik hier een heel verhaal neergeschreven, op deze plek, en nu totaal gewijzigd. Wie weet wordt het morgen ook weer gewijzigd. Het is nu 26 februari 2016. Dit is wat ik er nu over wil zeggen, als een epiloog op het hele verhaal “waarheid”.

Na die vele tientallen jaren van non-communicatie, zoveel jaren als ik nu in feite ben, is het zeer indrukwekkend om mijn eigen woorden terug te lezen, en te beseffen, meer dan ooit tevoren, eindelijk, waar ik doorheen gegaan ben. Ik houd er niet van anderen in een kwalijk daglicht te stellen, maar ik kan er niet omheen. Mezelf eindelijk de plek in het daglicht gunnend, gebeurt dat waar ik niet van houd, en ja, het maakt me weer verdrietig. Weer een stuk verwerking, weer een andere manier van kijken naar, maar ik heb alles gedaan om een communicatie op gang te krijgen en het is me nooit gelukt. Het is allemaal een gevolg van waar we allen, broer en zussen, en onze inmiddels overleden ouders, mee moesten dealen: de post-natale depressie van onze moeder na een afgrijselijk zware laatste bevalling, haar zonder enige vorm van professionele hulp of therapie door het leven gaan, en er meer dan genoeg aan hebben om ons fysiek alles te geven wat we nodig hadden. Dat hebben we gehad. Het was voor haar onmogelijk ons te leren met elkaar te communiceren. Zijzelf waaide met alle windrichtingen mee, en kon het daarom met iedereen goed vinden wanneer het één op één gesprekken waren, maar hoe moeilijk was het wanneer we samen waren. Er hingen altijd spanningen en een manier om dat te omzeilen was onze monden te vullen, en het luchtig te houden. Nu ze er niet meer is is die neutraliserende factor weggevallen en en is de enige manier om de vrede te bewaren in onszelf de ander te ontwijken.

 

 

Mijn video, gemaakt in 2011, gefilmd in de omgeving van waar ik woon.

.